Հայաստանի առաջին հանրապետությանը վերաբերող միջազգային փաստաթղթերը կարևոր դեր ունեցան պետականության ձևավորման և միջազգային ճանաչման գործում։ 1918-1920 թվականների ընթացքում հայկական ղեկավարությունը փորձեց միջազգային մակարդակում ամրապնդել Հայաստանի անկախությունը, ուստի մի շարք կարևոր փաստաթղթեր ստորագրվեցին տարբեր պետությունների հետ։
Առաջինը, Բաթումի պայմանագիրը (1918) ստորագրվեց Օսմանյան կայսրության հետ, որտեղ Հայաստանը պարտավորվում էր ընդունել որոշ տարածքային զիջումներ, բայց փաստաթուղթը ճանաչեց Հայաստանի պետականությունը և թույլ տվեց պահպանել անկախություն։
Դրանից հետո 1919-1920 թվականներին Հայաստանի ղեկավարները մասնակցեցին Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովին, որտեղ քննարկվեցին Օսմանյան կայսրության փլուզումից հետո առաջացած խնդիրները։ Այս խորհրդաժողովում հայկական հարցը ներկայացվեց միջազգային հանրությանը, ինչը հանգեցրեց Սևրի պայմանագրի ստորագրմանը (1920)։ Սևրի պայմանագրով Հայաստանը ճանաչվեց որպես անկախ պետություն, իսկ մի շարք տարածքներ, այդ թվում՝ Կիլիկիան և Մեծ Հայք, նախատեսված էին փոխանցել Հայաստանին։
Ավելին, Հայաստանի ղեկավարությունը հաստատեց հարաբերություններ Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի և այլ երկրների հետ, որոնք հաստատեցին Հայաստանի անկախությունը դիվանագիտական փաստաթղթերում։ Սակայն, למרות Սևրի պայմանագրի դրական դրույթները, այն երբեք չկատարվեց՝ թուրքական հեղափոխության արդյունքում պայմանագիրը չեղարկվեց Լոզանի պայմանագրով 1923 թվականին։
Այս փաստաթղթերը կարևոր էին Հայաստանի միջազգային իրավունքի ճանաչման և գոյության համար, սակայն քաղաքական իրավիճակի արագ փոփոխությունները չհաջողեցին ապահովել երկրի լիակատար անկախությունը։
4o mini
